Ik voel de wind in mijn gezicht
En hoor de zee ruisen op de achtergrond
De keuzes die ik heb gemaakt
En de beslissingen die ik heb genomen
Ze waren het waard
En ze hebben me gevormd
Alles wat ik nog wist
Van de stad, van de straten
Ik wil het vast grijpen
Ik wil me optrekken aan de herinneringen van toen
Ik werp een blik over mijn schouder
En bedenk me hoe het was
Om te lopen over het strand
En kiezelstenen uit te kiezen
Ik bedenk me hoe ik de dagen heb ervaren
En merk dat al die jaren dat ik daar was
Terug komen in maar één flits van heimwee
Het beeld vervaagd
Zoals de zee onze voetsporen wegspoelde
En ik wil me optrekken aan de herinneringen van toen
Ik wil niet weg
Ik wil nog blijven
En toch is nu precies het juiste moment
Geef me de tijd en de ruimte
Om te genieten van het heden
En terug te gaan naar toen
Te dromen van de fouten die we maakten
En te dromen van onze vriendschap
Geef me tijd en laat me los
Omdat ik geen woorden kan vinden die kunnen beschrijven
Ik kan geen woorden vinden die het loslaten
Of die het vast zetten
Ik kan geen woorden vinden
Ik kijk nog een keer om en voel een golf van spijt
En een gevoel van opluchting
Want ik blijf me optrekken aan de herinneringen van toen
Maar hoe sneller we vooruit bewegen
En alles achter ons laten
Hoe meer het leven daar
alleen nog maar een vage afspiegeling van de werkelijkheid blijkt te zijn
Leaving Port Vangus
©Matthijs van der Wilt
Gedicht ©Hannah van Dijk
(22 juli 2013)
Dit gedicht gaat er over dat je soms terug kunt kijken(of je ziet foto's of iets dergelijks) naar een bepaalde periode in je leven en dat als je terug kijkt en ook daadwerkelijk graag terug zou willen naar die periode. Omdat je weet dat je je toen goed voelde, of je was met fijne mensen om je heen of je hebt veel geleerd in die periode.
Maar tergelijkertijd moet je je realiseren dat als je echt terug zou gaan dan zou het totaal anders zijn en waarschijnlijk niet zo goed/leuk/fijn als het toen echt was, want het is het verleden en je bent in het heden ouder en je hebt alles uit die periode kunnen halen(misschien niet zo veel als je had gewilt, maar de tijd is voorbij) dus het is tijd om door te gaan, de volgende stap.
(21 januari 2015)
