Ik schrijf al een poosje brieven aan iemand.
Niet aan een specifiek iemand, maar gewoon.. omdat ik het leuk vind om te schrijven.
Ik begin meestal met 'Dear someone' of 'Hoi iemand' of een dergelijke aanhef. Je snapt het idee.
Ik verwachte niet echt een antwoord. Al heb ik misschien diep van binnen altijd wel gehoopt dat iemand ze zou vinden en zou lezen.
Ik laat ze overal achter, mijn brieven. In de trein. In de bus.
Ik doe een brief in de brievenbus, maar wel zonder adres. Ik heb wel eens een brief op straat laten liggen. Gewoon omdat het kan.
Maar vandaag was een rare dag. En eigenlijk geeft de titel het al een beetje weg. Vandaag kreeg ik een brief in de brievenbus.
Ik ga niet zo vaak naar de brievenbus. Ik woon in een oud kraakpand en mijn brievenbus is 3 trappen naar beneden. Vaak vergeet ik het, als ik er langs loop, om te kijken of er nog post is. En dan heb ik, als ik boven ben, geen zin om weer naar beneden te gaan.
Maar vandaag vergat ik het niet en ik vond een krant die mijn moeder door had gestuurd, onder het mom 'dat jij ook nog eens wat van het wereld nieuws mee krijgt' - dankje mam - en een stapel folders. Een Albert Heijn krantje. Handig voor de aanbiedingen. En wat korting stickers voor de wereld winkel. Ook altijd leuk.
Ik had mijn armen inmiddels vol met al het nodige en onnodige briefwerk, toen mijn oog viel op een witte enveloppe met daar op 'Dear somebody'. Bijna liet ik al het papier weer uit mijn handen vallen, maar gelukkig net niet. Met twee vingers pikte ik de brief op. Ik sloot de postbus met het sleuteltje en vloog naar boven. Daar aangekomen plant ik alles in de papierbak, naast de krant, het AH foldertje en de korting stickers. Die leg ik op de leuning van de bank. Ik schuif achter mijn bureau, waar ik even snel een blik werp op het prachtige uitzicht over de stad.
De brief ligt voor me. Het witte papier van de langwerpige enveloppe staart me aan.
Wat zou het zijn?
Natuurlijk dacht ik gelijk aan mijn eigen brieven. En opeens schaamde ik me in mijn eigen kraakpand-kamer. Ik schaamde voor wat ik de wereld aan deed. Haar belasten met deze dwaaze daad.. Wat verwachtte ik dat de mensen zouden doen? In massa's reageren op wat ik de wereld in rattelde?
Ik schuif de brief van me af. Misschien moest ik hem maar gewoon verscheuren en weg gooien. Dit was waanzin. Completely out of this world. Helemaal gek geworden.
En toch.. mijn handen trilden al van spanning. Wat zou het papier me willen zeggen? Wat zou er in staan? Wie zou het hebben geschreven?
Langzaam kropen mijn vingers naar het witte papier en raakten het zacht aan. Met de eigen wil van mijn handen pakten ze de maagdelijk witte enveloppe vast. En met wilskracht, maar toch ook zachtaardigheid scheurden ze de enveloppe open.
Alles wat ik dacht dat er in zou zitten, zat er in: een wit vel papier. in 3 delen dubbel gevouwen.
Ik haal het vel papier, al even wit als de enveloppe, uit zijn omhulsing en vouw hem open. Mijn ogen met zwart-bruine irissen en kleine pupillen, door het felle zonlicht in mijn kamer, vliegen over de woorden.
"Hi stranger,
I will take this adventure-challenge.
Who ever you are, on the blue-flowery paper you used, you sounded wonderful.
You don't have to write back, because I realize, this is completely insane.
I feel very weird doing this.
But since people were staring at me while I was opening your letter and probably already thought I was some sort of creepy dude, I thought: why not.
Life's all about taking risks."
En er was een adres op de achterkant gekrabbelt.
